Kırklareli’nin Vize ilçesine bağlı Soğucak köyünde, unutulmaya yüz tutan mısır yaprağından hasır örme geleneği, Melih Koyuncu’nun yaptığı dokuma tezgahıyla yeniden hayat buldu.
Soğucak köyünde yaklaşık 100 yılı aşkın süredir sürdürülen mısır yapraklarından hasır örme geleneği, köy sakinleri tarafından yaşatılmaya devam ediyor. Mısır koçanlarının yaprakları kurutulduktan sonra geleneksel yöntemlerle işlenerek hasıra dönüştürülüyor.
Köyde geçmişten günümüze aktarılan hasır örme geleneğini yaşatmak isteyen 19 yaşındaki Melih Koyuncu, kendi imkanlarıyla geleneksel hasır dokuma tezgahı yaptığını söyledi. Köylülerin mısır koçanlarının yapraklarını kullanarak tezgâhta geleneksel yöntemlerle hasır örmeye devam ederek hem sosyalleştiklerini hem de vakit geçirdiklerin belirten Koyuncu, ” Eskiden yokluk varmış, büyüklerimiz mısır yapraklarını değerlendirirlermiş. Büyük tezgahlarda mısır yaprağından hasır yapıyorlarmış. O büyük tezgahlar eski evlerde kaldı ve evler yıkıldı. Tezgahlarımız odun ve ahşaptan olduğu için hep çürüdü. Bu minyatür dokuma tezgahını ben yaptım. Erişlerini hazırladım, çerçeve yaptım ve erişleri çerçeveden geçirdik. Tefeyi matkapla delerek hazırladım. Tefe gerdirmek için kullanılır. Kendi imkanlarımla yaptığım bu dokuma tezgahında büyüklerimiz örüyor. Eskiden ördükleri hasırları yerlere döşerlerdi, eşek, at arabalarına ve divanlara koyarlarmış. Bu dediklerim hepsi mısır yapraklarıyla yapılıyor. Köydeki bütün kadınlarımız örmeyi biliyor ama tezgahlarımız yok. Ben eskiyi canlandırmak amacıyla bu dokuma tezgahını yaptım. Canı sıkılan geliyor, hasırları örüyor, vakit geçiriyor ve sosyalleşmiş oluyor” dedi.
“Ben kız çocuğuyken dahi yapardım bu işi, eskileri çok özlüyorum”
Soğucak köyü sakinlerinde 74 yaşındaki Rukiye Süngü, hasır örme işini çocukluğundan beri yaptığını ve o günleri çok özlediğini söyleyerek, “Biz hasırı öreriz, sereriz, satarız. Bu köydeki herkes hasır örmeyi bilir. Hasır örmeyeli 10 sene oldu aldık. Eskiden 30-40 sene yaptık. Ben daha küçük bir kız çocuğuyken bile hasır yapardım. Mısırın koçanını soyarız, koçanı ayrı koyarız, büyük yapraklarını ve küçük yapraklarını seçeriz, asır tezgâhını ayarlarız ve 3-4 arkadaş hep beraber öreriz. Az önce söylediğimiz Pomak türküsüdür. Herkes yapamaz bu işi. Ben kız çocuğuyken dahi yapardım. Eskileri çok özlüyorum” ifadelerini kullandı.
“Arkadaşlarım hasır örüyor ben de onlara yemek hazırlıyorum”
Köyün yerlilerinden olan 81 yaşındaki Sabriye Bars ise hasır ören arkadaşlarına geleneksel yemeklerini hazırladığını belirterek, “12-15 yaşından beri hasır yapmaya başladık. Mısırı soyarız, yenecek yerini bir tarafa yaprağını bir tarafa ayırıp onunla hasır örerdik. Arkadaşlarım hasır örüyor ben de onlara yemek hazırlıyorum. Bu yemeğin adı bin kardeş, kalbıra da derler. Hamuru tepsiye dökerdik, tereyağı, kırmızı pul biber ve sarımsak koyardık. Piştikten sonra sofrada aynı tepsinin içinde hep beraber yerdik” dedi.
