Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ndeki temyiz mahkemesi, Kıbrıslı Türk bir çiftin mirasçıları tarafından açılan ve taşınmaz malların iadesi ile 40 milyon euroyu aşan tazminat talebini içeren istinaf başvurusunu reddetti. Mahkeme kararında, davanın Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin Loizidou kararından farklı hukuki nitelik taşıdığı değerlendirmesinde bulundu.
Güney Kıbrıs Rum Yönetimi’ndeki (GKRY) temyiz mahkemesi, Kıbrıslı Türk bir çiftin mirasçıları tarafından taşınmaz mallarının iadesi ve 40 milyon euroyu aşan tazminat talebiyle yapılan istinaf başvurusunu reddetti. Rum basınında yer alan haberlere göre, üç üyeli temyiz mahkemesi, hayatını kaybeden Kıbrıslı Türk çifte ait taşınmaz malların terekesi ile iki mirasçının açtığı davaya ilişkin birincil mahkeme kararını onadı. Başvuru sahipleri, taşınmaz mallarının iadesinin yanı sıra, hukuka aykırı müdahaleler nedeniyle 40 milyon euroyu aşan tazminat talebinde bulundu. Temyiz mahkemesi, davada Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi’nin Loizidou kararına yapılan atfı değerlendirirken, iki dava arasında hukuki açıdan önemli farklılıklar bulunduğunu belirtti. Kararda, Loizidou davasında başvuru sahibinin Türkiye’nin askeri varlığı nedeniyle mülkünden yararlanma hakkından mahrum bırakıldığı iddiasının değerlendirildiği hatırlatılırken, mevcut davada ise mirasçıların Türkiye’den taşınmazlarını kullanma hakkının verilmesini veya taşınmazlarına yerleşmelerine izin verilmesini talep etmediğine işaret edildi.
“Müdahale ispatlanamadı” değerlendirmesi
Dava dosyasında, toplam 125 taşınmazdan oluşan miras mallarına yasa dışı müdahale edildiği ve bu nedenle 40 milyon euroyu aşan tazminat ödenmesi talep edildi. Temyiz mahkemesi kararında, söz konusu taşınmazların bir bölümünün tarımsal amaçlarla, bir bölümünün ise konut olarak üçüncü kişiler tarafından kullanıldığını kaydetti. Davacılar, 1974 yılında taşınmazlarını terk etmek zorunda kaldıklarını ve Kıbrıs Türk Malları Vasiliği’nin Ağustos 1974’ten sonra taşınmazların yönetimini mal sahiplerinin izni olmadan devralarak herhangi bir kira veya tazminat ödemeksizin kullandığını ileri sürdü. Birincil mahkemede ise Rum Başsavcılığı ile Kıbrıs Türk Malları Vasiliği, “Kıbrıs Cumhuriyeti’nin” ne hayatını kaybeden mal sahiplerini ne de davacıları taşınmazlarını terk etmeye zorladığını, taşınmazların kullanımının da yürürlükteki mevzuata uygun şekilde gerçekleştirildiğini savundu. Temyiz mahkemesi de, davacıların 1974 veya 1975 yıllarında taşınmazlarından zorla çıkarıldıkları yönündeki iddiaların ispatlanamadığı sonucuna vardı. Kararda ayrıca, 1974 yılındaki nüfus hareketlerinin herkes için zorunlu olmadığı, kişilerin tercihine bağlı gerçekleştiği ve bazı Kıbrıslı Türklerin 1974 sonrasında da Güney Kıbrıs’ta yaşamayı sürdürdüğünün ifade edildiği aktarıldı.
Mahkeme, davacıların İçişleri Bakanlığı ile Kıbrıs Türk Malları Vasiliği’nin dava konusu taşınmazlara hukuka aykırı şekilde müdahalede bulunduğunu ispatlayamadıkları yönündeki birincil mahkeme tespitini de yerinde buldu.
