Yaklaşık 36 yıl önce görev yaptığı Eskişehir H Tipi Ceza İnfaz Kurumu’nu ziyaret eden emekli cezaevi müdürü Muharrem Akaydın, “Görev yaptığımız o yıllar tekrar gözümün önünden tren katarları gibi hızlıca geçti. O duvarların arasında bu kez misafir olarak bulunduk” dedi.
Emekli cezaevi müdürü olan ve aynı zamanda Uzlaştırma Derneği Başkanlığı görevini yürüten Muharrem Akaydın, yapmış olduğu ziyaretle eskiyi yâd etti. Akaydın, ziyaretiyle ilgili açıklamasında, “Eskişehir’de görev yaptığım dönemde, yani tam 36 yıl öncesi, o günkü adıyla Eskişehir Özel Tip Cezaevi, şimdiki adı ise Eskişehir H Tipi Ceza İnfaz Kurumu’nu ziyaret ettim. O zor yılların hatıralarını çok kıymetli H Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürü Ramiz Atuğ bey, L Tipi Ceza İnfaz Kurumu Müdürü Çağatay Kaya bey ve 2. Nolu Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürü Ümit Cengil bey olduğu halde kampüsü, emekli cezaevi müdürü arkadaşlarım Hamza Çelik bey ve Şahin Kuban ile birlikte ziyaret ederek tekrar yaşama fırsatı buldum. Birlikte Görev Yaptığımız Neşe Ünsal, Orhan Aydın, Bedrettin Demirhan ve nice ismini sayamadığım arkadaşlarımızı da görme fırsatım oldu ve gayet iyi gördüğüm için ayrıca mutlu oldum. Görev yaptığımız o yıllar tekrar gözümün önünden tren katarları gibi hızlıca geçti. Birlikte görev yaptığımız dönemlerde ağır sorumlulukların gölgesinde sabır vardı. Bu sabrın içinde ise her zaman dostluk ve karşılıklı fedakarlıklar bulunuyordu” ifadelerine yer verdi.
“O duvarların arasında bu kez misafir olarak bulunduk”
Aradan geçen 36 yılın ardından geçmişin hatıralarını yeniden yaşamanın, meslektaşları ile aynı gönül sofrasında bulunmaktan son derece keyif aldığını belirten Akaydın, sözlerini şöyle sürdürdü:
“Bunca yıllara rağmen aynı kalplerde bulunan dostluklarımız devam ettiğine şahit olduk. Kıymetli müdürlerimizin kurumda geçmişte görev yapan meslektaşlarımızın fotoğraflarını da gördüğümüzde apayrı bir hüzün ve vefanın hatıranın kardeşliğin aksının vurması, büyük onur ve mutlu bir tablo oluşturdu. Dile kolay aradan geçen 36 yıl, acısıyla, tatlısıyla, dışarıdan azametli görünen, içine girince ise insan faktörünün ön planda olduğu o duvarların arasına bu kez misafir olarak bulunduk. Bu da ayrı güzel bir anlatılmaz duyguydu. Yıllar sonra aynı kapıda emekli cezaevi müdürü olarak bulunmak ayrı bir duyguydu. Bizlere son derece naif bir misafirperverlik gösteren değerli meslektaşlarıma gönülden teşekkür ediyorum. Dedim ya, azametli görünen o duvarların arkasında nice hayat hikayeleri vardır…”
