Diyarbakır’da 2021 yılında COVID-19 geçirdikten sonra açlık hissini kaybeden 29 yaşındaki Kübra Aygül, 5 yıldır yemek yiyememe sorunuyla mücadele ediyor. İki çocuk annesi Aygül, doktorlardan ve benzer sorunları yaşayıp atlatanlardan yardım bekliyor.
Diyarbakır’ın Silvan ilçesinde 2021 yılında COVID-19 geçirdikten sonra açlık hissini kaybeden Kübra Aygül, 5 yıldır yemek yiyemiyor. Kendini sürekli tok hisseden ve yemek yemeye veya yemek yapmaya çalıştığında midesi bulanan Aygül, yeterince beslenemediği için güçsüz düşüyor. Biri 8, diğeri 5 yaşında iki çocuğu bulunan Aygül’e annesi ve kız kardeşi destek oluyor. 5 yıldır çok sayıda hastaneye başvuran ve çeşitli tetkiklerden geçen Aygül, yaşadığı soruna çözüm bulamadı. Aygül, tedavi olabilmek için doktorlardan ve benzer şikayetleri yaşayan kişilerden yardım istiyor.
“Açlık hissimi tamamen kaybettim”
Aygül, 5 yıl önce COVID-19 geçirdiğini söyledi. COVID-19 geçirmesinin ardından açlık hissini tamamen kaybettiğini ifade eden Aygül, “O dönemde ilk başta COVID-19’dandır, normaldir dedik ama aylar geçti, yıllar geçti, bende düzelme olmadı. Düzelme olmayınca yavaş yavaş yemek yiyemediğim için elden ayaktan düşmeye başladım. İki küçük çocuğum var, onlara bakamaz hale geldim. Sonra doktorlara gitmeye başladım. Doktor doktor gezdim ama kimse bir teşhis koyamadı. Psikiyatriye gönderdiler. Psikiyatriye gittim. Onlar da kesinlikle kendileriyle ilgili bir durum olmadığını, normal cerrahlara gitmem gerektiğini söylediler. Cerrahlara gittim, çok sayıda cerraha başvurdum. Dahiliye, gastroenteroloji, neredeyse bütün bölümleri gezdim. Kimse bir teşhis koyamadı. 5 yıldır böyle yaşamaya çalışıyorum. Sadece biraz ayran ve ekmek yiyebiliyorum. O da ayakta kalabilmek ve ölmemek için’’ dedi.
“5 yıldır yemek yiyemiyorum”
“Açlık hissim kesinlikle yok” diyen Aygül, konuşmasına şöyle devam etti:
“Sanki sürekli tokum ve az önce sofradan kalkmışım gibi hissediyorum. Yemeklerin kokusunu alınca bile midem bulanıyor. Kusma yok ama mide bulantısı oluyor. Kendimi zorlayamıyorum. Zorladığımda midem bulanıyor ve midem hiçbir şey almıyor. Lokma ağzımda kalıyor. İlk başta çölyaktan şüphelendiler. Çölyak testi yaptılar, herhangi bir şey çıkmadı, temiz çıktı. Ondan sonra çok sayıda kan testi yaptılar, endoskopi ve kolonoskopi yaptılar. Ancak hiçbirinde hiçbir şey çıkmadı. Hepsi temiz çıktı. Temiz çıktığı için de doktorlar bir şey yapamıyor, ellerinden bir şey gelmiyor. Güçsüzleşiyorum. Dediğim gibi, iki tane küçük çocuğum var, onlara bakamıyorum. Annem yaşlı olmasına rağmen o haliyle çocuklara bakıyor. Kardeşlerim de yardımcı oluyor, çocuklarımın bakımını onlar üstleniyor. Onlar sayesinde yaşayabiliyoruz. Yani onlar olmasa ben tek başıma hiçbir şey yapamıyorum. Devletimizden ve iyi doktorlardan tedavim için destek istiyorum. Sesimi duyurmak istiyorum. Çünkü 5 yıldır bu halde çabalıyorum ama hiçbir yere varamıyorum. Onlara güveniyorum ve bana el uzatacaklarını düşünüyorum. Doyasıya yemek yemek istiyorum çünkü 5 yıldır yemek yiyemedim. Yemeklerin tadını neredeyse unuttum. Sadece ayran ve ekmek yiyorum. O da dediğim gibi ayakta kalabilmek ve ölmemek için.”
