Keziban Demir Yumruk, 48 yıldır engelli oğlu Memet’e sabırla, şefkatle, inançla ve sevgiyle bakıyor. “O benim can yoldaşım” diyen vefakar ve fedakar annenin üç hayali var. Bir gün Çanakkale’de şehitlerin başında dua etmek ve ağlamak, Mescid-i Aksa’da namaz kılmak ve umreye gidebilmek. Şimdi Keziban annenin bir hayali Erzurum Müftülüğü’nün ve hayırsever insanların desteği gerçeğe dönüşüyor.
Erzurum Müftüsü Yaşar Çapçı, Müftü Yardımcısı Özlem Gülbe, TDV İl Sorumlusu Kadriye Bilici’nin girişimleri ve hayırseverlerin desteğiyle, 48 yıldır özel ihtiyaçlı evladı Memet’e fedakarlıkla bakan Keziban Demiryumruk’un en büyük hayallerinden birisi gerçeğe dönüştürüldü. Yarım asırlık bir sabrın ve vakarlı duruşun ödülü olan kutsal yolculuk arzusu, dayanışma ruhu ve gönüllülerin desteğiyle hayat buldu. Hürmet ve dua ile kutsal topraklara uğurlanacak olan Keziban Demiryumruk’un duygu dolu hikayesi, iyiliğin gücünü bir kez daha gözler önüne serdi.
Bir annenin sessiz ama dik duruşu
Hayat bazı anneler için yalnızca bir ömür değil, adanmışlığın en derin adı olarak karşımıza çıkıyor. İşte Keziban Demiryumruk’ta böyle bir anne. Erzurum’daki mütevazı evinin kapısından içeri girildiğinde karşınıza çıkan ilk şey, yılların yorgunluğuna rağmen dimdik duran bir annenin sessiz mücadelesi. Eşini 26 yıl önce kaybeden Keziban Demiryumruk, “Her şeye rağmen hayat devam ediyor. Varlıkla yoklukla bugünlere geldik. Şükürler olsun. Altmış dokuz yaşındayım, kırk sekiz yıldır zihinsel engelli oğluma hem anne hem baba hem yol arkadaşı oldum. Maddi imkansızlıkların gölgesinde hayatın tüm yükünü omuzlarımda taşıdım. Eşimi kaybettiğimde henüz kırk üç yaşındaydım. Oğlum Memet’i beş yaşında akşam yatırdık, sabah bayıldı. Aldık doktorlara götürdük. Doktor belinden su alınmasını gerektiğini söyledi. O zaman eşim yaşıyordu ve çocuk ölür diye hastaneden alıp eve getirdik. Şimdi bu halde” dedi.
Sabırla, inançla, sevgiyle ördü ömrünü
Keziban Demiryumruk’ta acısına yenilmek yerine oğluna umut olmayı seçti. “Ben onsuz yaşayamam, Memet benim her şeyim. Canım, yoldaşım, arkadaşım” sözü onun hayatını anlatan en güçlü cümlelerden birisi sadece. Yıllar boyunca her zorluğa karşı şükrü dilinden hiç düşürmedi. Sabırla, inançla, sevgiyle ördü ömrünü. Anne Keziban Demiryumruk oğlu için göz oldu, kulak oldu, dünyası oldu. “Hep onun peşinden gezerim, ne istese yapmaya çalışırım” diye özetliyor onunla olan bağını ve sonra şöyle devam ediyor anne Keziban Demiryumruk, ” Ağladı mı alır dışarı çıkarırım, gezdiririm. Gece saat üçte de ağladı mı alırım giderim dışarı. Onun gönlünü yaparım. Bazen iki sefer banyo yaptırırım ki ağlamasın, biraz da olsa ağrıları dinsin. Onunla yatarım, uyurum. Bensiz hiçbir şeyi yok. Beni de çok sever. Babası yaşarken çok yardımcı oluyordu. Bir gün iftar sofrasına oturuyorduk. Memet ağladı, babası aldı arkasında dolandırdı. Eşim sonradan öldü. Bu sefer yük hep bana kaldı. Ama çok şükür. Buna da şükürler olsun. Asla şikayetçi olmadım, olmam. O benim evladım, her şeyim. Rabbimin bana en güzel hediyesi, emaneti. Yemeğini yiyor, ama kaşık tutmak bilmez. Bir de eline şey versen yiyor. Çocuk gibi yemeğini yediririm. Deli değil ama mantığıyla gidip buzdolabını açıyor. Kimseye değmez, dolaşmaz. Kendi halindedir hep. Hep diyorum ki, Allah’ım sen şefaatinde mahrum etme” şeklinde konuştu.
“Çanakkale’de şehitlerin başında ağlamak isterdim”
Keziban Demiryumruk, üç hayalinin olduğunu ve bunları çok istediğini belirterek, “Çanakkale’ye gidip orada şehitlerin başında ağlamayı çok isterim. Bir de Mescidi Aksa’da namaz kılmak ve umreye gitmek. Şimdi hayallerimden birisi gerçek olacak inşallah. Müftülükten de, devletimizden de, milletimizden de sebep olanlardan Allah razı olsun. Önceden hep kendi kendi kendime “Nerede nasip olacak. Ben nasıl giderim umreye” derdim. Ama şimdi hayalime kavuşacağım. Çok mutluyum. Rabbim herkese nasip etsin” dedi.
